طعم

ترش ترین طعمی که از حلقت عبور کرد بزاق دهانت بود و تلخ ترینش شیر مادرت

وای بر شعر شعورتان که عالم را مست میکند میتوانم زمزه ی ترک هارا بشنوم ترک های چوب و سنگ و دیوار

وبعد گند ترین مزه ای که در ریه هایت رسوب کرد مزه ی هوا بود

حالا دیگر نمی توانم به یاد بیاورم که چقدر بزاقم مزه ی گندی میدهد چون به آن عادت کردم

به همه ی عادت هایم عادت کردم عادت به بد بودن احمق بودن کثیف بودن

کله ام به سقف بی نهایتی خرد که همه می گفتند ته ندارد و بعد محکم به زمین خردم و سرنوشتم مریض شد

ای سقف بی نهایت بگذار بگویم چقدر بی نهایتی

صبا دختري كه مي نويسد ...